II Nagroda - siedziba Orkiestry Sinfonia Varsovia - Mąka Sojka Architekci sp. z o.o.
Czwartek, 09 Grudzień 2010 18:25
Prezentujemy projekt, który zdobył II nagrodę w konkursie architektonicznym na projekt sali koncertowej i zagospodarowanie architektoniczne terenu dawnego Instytutu Weterynarii przy ul. Grochowskiej 272 w Warszawie - przyszłej siedziby Orkiestry Sinfonia Varsovia. Praca została wykonana przez pracownię Mąka Sojka Architekci sp. z o.o. (Warszawa).
Zobacz także: Wyniki konkursu: siedziba Orkiestry Sinfonia Varsovia
II Nagroda - siedziba Orkiestry Sinfonia Varsovia - Mąka Sojka Architekci sp. z o.o.
II Nagroda - siedziba Orkiestry Sinfonia Varsovia - Mąka Sojka Architekci sp. z o.o.
II Nagroda - siedziba Orkiestry Sinfonia Varsovia - Mąka Sojka Architekci sp. z o.o.
II Nagroda - siedziba Orkiestry Sinfonia Varsovia - Mąka Sojka Architekci sp. z o.o.
II Nagroda - siedziba Orkiestry Sinfonia Varsovia - Mąka Sojka Architekci sp. z o.o.
II Nagroda - siedziba Orkiestry Sinfonia Varsovia - Mąka Sojka Architekci sp. z o.o.
II Nagroda - siedziba Orkiestry Sinfonia Varsovia - Mąka Sojka Architekci sp. z o.o.
II Nagroda - siedziba Orkiestry Sinfonia Varsovia - Mąka Sojka Architekci sp. z o.o.
II Nagroda - siedziba Orkiestry Sinfonia Varsovia - Mąka Sojka Architekci sp. z o.o.
II Nagroda - siedziba Orkiestry Sinfonia Varsovia - Mąka Sojka Architekci sp. z o.o.
II Nagroda - siedziba Orkiestry Sinfonia Varsovia - Mąka Sojka Architekci sp. z o.o.
O projekcie:
Przedstawione rozwiązania znajdują swoją genezę w postrzeganiu architektury traktowanej nie jako „opakowania” dla lokowanej funkcji lecz w poszukiwaniach niepowtarzalnego języka architektury niosącego symboliczny przekaz. Walor przestrzeni składających się na strukturę budynków jest zdefiniowany grą światła i nastrojem jaki to światło wprowadza do wnętrza. Stąd wyraz architektoniczny nowych budynków emanuje spokojem i dostojną artykulacją fasad, ukazując we wnętrzach bardziej złożony organizm przeplatających się otwarć, brył, faktur.
Uwarunkowania urbanistyczne skłaniają do podjęcia decyzji o umieszczeniu wymaganego programu w kilku swobodnie stojących obiektach, wkomponowanych i uzupełniających istniejącą zabudowę. Decyzja taka pozwala na zachowanie układu pałacowo-parkowego i nadanie mu charakteru campusu.
Rozmieszczenie projektowanego programu w kilku naziemnych kubaturach stymuluje ruch pomiędzy budynkami i powoduje, że teren OSV będzie tętnił życiem nie tylko w trakcie wieczornych koncertów, ale i w czasie normalnego dnia pracy. Połączenia funkcjonalne pomiędzy scenami Sali Koncertowej i Dużej Sali Prób, przestrzeniami prób, magazynów instrumentów, zapleczem technicznym oraz zadaszonym podjazdem dla samochodów ciężarowych w takim przypadku znajdą się na poziomie -1, co znacznie ułatwi drogę użytkowników, przemieszczanie instrumentów i wyposażenia. W elewacjach obwodowo usytuowanych budynków, oddzielających wnętrze zespołu od hałasu ulicznego, oraz pomiędzy nimi znajdują się otwarcia pozwalające na kontakt wnętrza z przestrzenią miejską. Nowa zabudowa wzdłuż granic terenu opracowania staje się widocznym w przestrzeni znakiem miejsca i sprzyja budowaniu interakcji z otoczeniem. Zwieńczeniem założenia osiowego jest najważniejszy element kompozycji – Budynek Sali Koncertowej. Swoją wysokością (22.75m) sprawia, że sylweta budynku staje się widocznym znakiem czytelnym w przestrzeni i panoramie miasta.
Rozwiązania funkcjonalne przypominają schemat puzzli - projekt zakłada wzajemne “zazębianie” się funkcji budynków. Budynki OSV oraz funkcji towarzyszących dopełniają układ urbanistyczny zajmując miejsce dawnych oficyn. Cienkie stalowe kolumny schodzące od dachu do okalającej budynek fosy wydzielają z przestrzeni prostokątny kształt foyer. Ułożone w nieregularnym rytmie, pozwalają aby ślizgające się po nich światło sprawiało iluzję strug spadającego deszczu – najprostszej muzyki - tworząc kaskadę oddzielającą świat wewnętrzny od zewnętrznego.
Przeszklone ściany foyer wprowadzają łagodne światło naturalne rozproszone przez kolumny stojące na zewnątrz. Okalająca budynek fosa zapewnia dobre oświetlenie naturalne oraz kontakt wizualny z otaczającą zielenią również przestrzeniom znajdującym się poniżej terenu. Przed spektaklem czy w trakcie antraktu zróżnicowany przestrzenie obszar foyer może przyjąć zarówno kameralny koncert, dużą wystawę, odczyt czy koktajl dla większej liczby osób. Na poziomie parteru foyer przenika się z
ogrodem na całej szerokości elewacji frontowej. Przestrzeń ta jest miejscem gdzie poziome smugi światła przechodzącego przez filigranowe kolumny elewacji będą przenikać się z sączącym się z góry światłem i sztucznym oświetleniem wnętrza eksponującym formę sali. Widoczna z foyer zgeometryzowana, uskakująca forma skrywa salę koncertową. Wnętrze sali jest skontrastowane z jej obudową. W sali panuje zgeometryzowana „nieregularność”. Ściany sali utworzone są z kubicznych form - ustrojów akustycznych Schroedera.
Teren zespołu ma charakter otwarty. Jednak ze względu na wymagania programowe przewidziano możliwość jego zamykania. Odtworzono historyczne ogrodzenie od strony ul. Grochowskiej. W pozostałych częściach ogrodzenia przewidziano w postaci formowanych żywopłotów.
Opinia jury:
Projekt w swojej zasadniczej idei kontynuuje historyczne, osiowe zalożenie urbanistyczne dawnej szkoły weterynarii, przez co w naturalny sposób wpisuje się w strukturę i charakter miejsca i miasta stołecznego Warszawy.
Integralność i spójność całego układu wymogła na autorach wprowadzenie dodatkowych funkcji od strony wschodniej w postaci niewysokiego pawilonu mieszczącego przedszkole muzyczne, pod którym to zlokalizowano parking podziemny.
Rozbicie funkcjonalne na dwa elementy kubaturowe pozwolilo na korzystne zredukowanie zasadniczej bryły sali koncertowej.
Salę właściwą i salę prób (kameralna) zlokalizowano w dwóch oddzielnych kubaturach połączonych podziemnym łącznikiem. Poziom obu scen jest jednakowy, co zapewnia funkcjonalność transportu instrumentów i ruchu członków orkiestry. Niezależność głównych sal obiektu uzyskano kosztem długości dróg komunikacyjnych.
Interesujący nastrój i klimat całości zespołu, widoczny na wizualizacjach nie przekonuje w konkretnych rozwiązaniach materiałowych.
Ekonomika eksploatacji korzystna przy założeniu niejednocześności użytkowania głównych pomieszczeń.
W projekcie zaproponowano salę typu « vineyard » z widownią otaczającą scenę. Scena została umieszczona na poziomie minus 4 metry – tym samym, co wszystkie duże przestrzenie prób. Konsekwencją umieszczenia sceny na poziomie minus 4 metry, przy jednoczesnym umieszczeniu głównego foyer na poziomie otaczającego terenu, są niewielkie wymiary głównego parteru widowni, prawdopodobnie zbyt małe dla stworzenia optymalnych relacji pomiędzy muzykami a widownią. Górne ściany boczne tworzą dużą ilość odbić, co zasadniczo jest korzystne akustycznie. Szczegółowe ukształtowanie elementów służących jako dyfuzory akustyczne jednak związane jest z ryzykiem, iż zbyt duża część dźwięków będzie wracać do muzyków zamiast być rozprowadzana po dalszych rzędach widowni. Zastosowano szereg środków umożliwiających zapewnienie dużej elastyczności w modyfikacji parametrów akustycznych sali.
--
Uczestnik: Mąka Sojka Architekci Sp. z o.o., Warszawa/Warsaw, Polska/Poland
Autorzy: Maciej Mąka, Radosław Sojka, Paweł Pyłka, Radosław Bajor, Katarzyna Biała, Jakub Kalinowski, Piotr Straszak, Bartosz Tylman
Współpracownicy: Robert Nowicki (architektura krajobrazu), Marek Salak (konstrukcja), Radosław Smoliński (akustyka), Wojciech Sosnowski
Źródło: Sinfonia Varsovia