II Nagroda w konkursie na koncepcję architektoniczną zespołu kulturalno – gastronomiczno – hotelowego w Dobrzeniu Wielkim - Roman Rutkowski Architekci
Wtorek, 13 Kwiecień 2010 23:41
II Nagrodę w konkursie na opracowanie koncepcji architektonicznej zespołu kulturalno – gastronomiczno – hotelowego w Dobrzeniu Wielkim przyznano pracy zgłoszonej przez pracownię Roman Rutkowski Architekci - Wrocław. Prezentujemy ten projekt.
Zobacz także: Wyniki konkursu na opracowanie koncepcji architektonicznej zespołu kulturalno – gastronomiczno – hotelowego w Dobrzeniu Wielkim
Projekt przygotował zespół autorski w składzie:
- Roman Rutkowski - autor
- Kamil Rusinek - współpraca
- Łukasz Jagoda - współpraca
- Kamil Imielski - współpraca
- Jerzy Mazurkiewicz - współpraca
II Nagroda - Roman Rutkowski Architekci - fot. UG Dobrzeń Wielki
II Nagroda - Roman Rutkowski Architekci - fot. UG Dobrzeń Wielki
II Nagroda - Roman Rutkowski Architekci - fot. UG Dobrzeń Wielki
II Nagroda - Roman Rutkowski Architekci - fot. UG Dobrzeń Wielki
II Nagroda - Roman Rutkowski Architekci - fot. UG Dobrzeń Wielki
II Nagroda - Roman Rutkowski Architekci - fot. UG Dobrzeń Wielki
II Nagroda - Roman Rutkowski Architekci - fot. UG Dobrzeń Wielki
II Nagroda - Roman Rutkowski Architekci - fot. UG Dobrzeń Wielki
Opis autorski projektu:
idea
Proponowany budynek zespołu kulturalno-gastronomiczno-hotelowego w Dobrzeniu Wielkim jest budynkiem niezwykle prostym, sprawnym i elastycznym funkcjonalnie. Jest obiektem, który poprzez swoją geometrię i zastosowaną kolorystykę stanowić będzie czytelny znak w przestrzeni miasta, odnoszący się do lokalnej architektury.
urbanistyka
W sensie urbanistycznym budynek jest zlokalizowany w centralnej części działki, dostosowany do sugerowanych linii zabudowy. Zgodnie z wytycznymi planu miejscowego, wysokością dopasowuje się do zabudowy stojącej w bezpośrednim sąsiedztwie, stanowiąc zwarty prostopadłościan o rzędnej dachu ok. 8.4 m. Podobnie do innych budynków użyteczności publicznej w Dobrzeniu Wielkim, zespół ma większe gabaryty niż zabudowa jednorodzinna, z drugiej strony
jego szerokość elewacji frontowej jest zbliżona do szerokości typowych domów jednorodzinnych. Nakryty płaskim dachem również nawiązuje do większości budynków użyteczności publicznej.
Budynek w swojej dyspozycji przestrzennej bierze pod uwagę wieżę leżącego nieopodal kościoła Św. Katarzyny: główny hall wejściowy i schody prowadzące na piętro zostały ukierunkowane na wieżę (przy założeniu likwidacji urządzeń energetycznych). Zespół związano także z terenem na południowy-zachód od niego: dwa ciągi piesze scalają wszystkie obiekty (dom kultury, zespół opieki zdrowotnej, zabudowa jednorodzinna i projektowany budynek) w jeden organizm urbanistyczny, zapewniający łatwą komunikację miedzy poszczególnymi jego fragmentami. Wolne przestrzenie między ciągami pieszymi i budynkami proponuje się wykorzystać w różny sposób – rekreacyjny, sportowy, kulturalny. W projekcie propozycje te zaznaczono enigmatycznymi prostokątami, które stanowią potencjały do wykorzystania.
Oczywiście podział terenu zawarty w projekcie jest tylko sugestią – najważniejsze i tak pozostają dwa ciągi piesze spajające cały teren w jedno.
Główne wejście do zespołu usytuowano w pobliżu skrzyżowania ul. ul. Reymonta i Wspólnej, organizując podjazd samochodów i drzwi wejściowe od tej drugiej ulicy. Po przeciwnej stronie zlokalizowano wjazd do parkingu podziemnego, wszelkie dostawy do budynku oraz parking. Przy ul. Wspólnej usytuowane kolejne miejsca postojowe, razem z wymaganymi dwoma miejscami postojowymi dla autobusów. Wejścia boczne, po obydwu stronach budynku, nanizano
na jeden z ciągów pieszych.
architektura
Architektura budynku jest prosta i racjonalna, dostosowana do potrzeb wymaganej funkcji – dwie kondygnacje nadziemne zamknięto w zwartym prostopadłościanie i posadowiono go na szerokim prostopadłościanie zakopanym w ziemi. Ideowo budynek jest drewnianym pudłem, który otworzyło się w kilku miejscach: szerokim otwarciem, jak wrota stodoły, w strefie wejścia głównego, lekkim odchyleniem w strefie dostawczej i klatki ewakuacyjnej, poziomymi
nacięciami i nachyleniami w miejscu okien. Szczególnie istotne jest otwarcie głównego wejścia: szeroki i zapraszający gest nie pozostawia wątpliwości, którędy należy wejść do budynku. Architektura budynku nawiązuje do kilku obiektów architektonicznych, które można znaleźć w okolicy: strefą wejścia głównego do wspomnianej wyżej stodoły z dużymi, otwieranymi wrotami, swoim przekrojem do kościoła Św. Rocha i ogólną, monochromatyczną kolorystyką również do tego kościoła, a także do wszelakich spłowiałych na słońcu elementów drewnianych.
Budynek posadowiony jest na rozległym tarasie, który może służyć różnym aktywnościom i funkcjom.
funkcja
Budynek zaprojektowano jako maksymalnie przejrzysty funkcjonalnie. Konferencję i restaurację umieszczono na parterze, hotel na piętrze, parking z pomieszczeniami technicznymi w podziemiu. Parter zasadniczo składa się z hallu wejściowego oraz z sal konferencyjnych oraz restauracyjnej z niezbędnym
zapleczem. Wszystkie funkcje połączone są ze sobą wygodnym korytarzem. Dzięki długim szklanym elewacjom zewnętrznym i ścianie wewnętrznej budynek jest transparentny na obydwie strony, dzięki zastosowaniu składanych ścianek zapewniono dużą elastyczność we wnętrzu (co pokazano na schematach na planszach): istnieje możliwość zaaranżowania przestrzeni – razem z hallem wejściowym konferencji – na kilka sposobów, łącznie ze stworzeniem ogromnej sali łączącej wszystkie przestrzenie z przeznaczeniem np. na wesele. Przestrzenie te można połączyć z tarasami zewnętrznymi oraz – dalej – z placami terenowymi. Salę wystawienniczą zaprojektowano na końcu korytarza, niemniej jednak łatwo sobie wyobrazić wystawę umieszczoną w całej długości korytarza.
Piętro jest dostępne z hallu głównego poprzez schody i windę. Z centralnie umieszczonym korytarzem rozprowadza do rytmicznie umieszczonych pokoi hotelowych oraz do czterech pomieszczeń biurowych. Na końcu budynku zlokalizowano klatkę ewakuacyjną.
W podziemiu umieszczono parking, wszelkie pomieszczenia techniczne i magazyny oraz kuchnię obsługująca restaurację, połączoną z parterem schodami ewakuacyjnymi, windą osobową oraz dwoma windami kuchennymi. Parking wentylowany jest naturalnie poprzez szachty o nachyleniu 45 stopni usytuowane przy przeciwległych krawędziach płyty tarasowej. Parking nie jest ocieplony.
Budynek może być realizowany kondygnacjami: najpierw podziemie i parter, potem piętro. Można też wykonać piętro w stanie surowym zamkniętym w trakcie budowy niższych kondygnacji – wykończenie piętra byłoby 2. etapem.
konstrukcja i materiały
Budynek zaprojektowano jako żelbetowy z regularną siatką słupów zapewniającą elastyczność w użytkowaniu. Elewację zaprojektowano jako szklaną, ze standardowymi, otwieranymi oknami w ramach aluminiowych, obłożoną w całości ażurową okładziną drewnianą zabezpieczoną ognio- i owadochronnie oraz poddaną patynującemu działaniu słońca, wiatru i deszczu. Duże elementy elewacji (otwarte i uchylone wrota na końcach budynku) nie są ruchome, żaluzje
przy oknach są ruchome. Wnętrze ogólnodostępne zaprojektowano jako biało-szaro-drewniane. Podłoga z szarego betonu zacieranego, ściany żelbetowe malowane na biało, ze szkła przezroczystego i mlecznego i ze sklejki sosnowej, sufity z betonu i z płyty g-k, meble również ze sklejki sosnowej.
Budynek wyposażono we wszystkie niezbędne instalacje. Budynek można wyposażyć w rozwiązania ekologiczne np. pompę ciepła lub też płytki zbiornik na szarą wodę służącą do spłukiwania ubikacji oraz podlewaniu zieleni. Żaluzje przy oknach od strony południowej regulują dostęp światła słonecznego do przeszklonych pomieszczeń.
Źródło: UG Dobrzeń Wielki